Przeciętny człowiek bardzo łatwo potrafi rozpoznać lisa pospolitego - jego specyficzne, rude, ubarwienie, puszysty długi ogon i sterczące duże uszy stanowią najbardziej charakterystyczne cechy wyglądu lisa. Jego futro staje się na zimę o wiele gęściejsze niż latem, podobnie - na ogonie. Ogon, który często stanowi do 2/3 długości całego lisa, jest dla niego bardzo ważną częścią ciała - pomaga mu utrzymać równowagę podczas skoków, biegu oraz innych oraz wszelkich szybkich, gwałtownych ruchów. Ogon stanowi niejakie przedłużenie lisiego tułowia i gdy zwierzę skacze, to ogon staje swego rodzaju wahadłem, zapewniającym mu utrzymanie pełnej równowagi. Lis dysponuje świetnym słuchem. Ma niezwykle ruchliwe małżowiny, co pozwala mu świetnie wyłapywać i lokalizować źródła wszelkich dźwięków. Lis potrafi usłyszeć dźwięki o częstotliwości od 700 do 3000 Hz. Jak większość psowatych lis ma bardzo słaby wzrok - jego, najczęściej brązowe, płowe lub żółte oczy nie potrafią zbyt dobrze rozróżnić nieruchomych kształtów, nie wspominając już o istotach ruchliwych, nawet takich, na jakie lis poluje. Dlatego w polowaniu lis wykorzystuje przede wszystkim słuch - węch z kolei służy mu dopiero w momencie, w którym chwyta zdobycz. Lis ma wydłużony pysk wypełniony 42 małymi, lecz bardzo ostrymi zębami.